ก่อนอื่น ต้องขอบคุณ ทุก ๆ คอมเม้นท์ ที่ช่วยอวยพรให้คุณพ่อ หายเจ็บแผลไว ๆ จากไดหน้าที่แล้วด้วยนะค่ะ ขอบคุณมาก ๆ เลยค่ะ ....
ตอนนี้แผลของคุณพ่อ ก็เริ่ม หายเป็นปกติแล้วค่ะ ... เริ่มอุ้มน้องฟ้าได้แล้ว
วันอาทิตย์ ที่ 22 มิถุนายน 2551 วันนี้เป็นวันหยุดปกติของแม่เองค่ะ ... จริง ๆ มันก็เป็นวันอาทิตย์ธรรมดา ๆ ทั่ว ๆ ไป นั่นแหละ ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอก แต่เป็นวันที่แม่เฝ้ารอ ให้ถึงไว ๆ เพราะแม่จะได้มีเวลาอยู่กับลูก ทั้งวันงัยจ๊ะ .... ฟัง ๆ ดูแล้ว น่าเห็นใจมั๊ยเนี่ย ก็อย่างว่า ชีวิต ต้องทำงาน อ่ะ .... ทำงานเก็บตังไว้ให้หนูงัยค่ะ
(แต่ทำมาก็ตั้งนานไม่เห็นมีตังซะที) ... แง แง
วันนี้ตอนเช้า เราก็มุ่งหน้าฝากท้อง หม่ำ ข้าวเช้าที่บ้านคุณยาย กัน ... สาม คน พ่อ แม่ ลูก แล้วก็อยู่เล่นที่บ้านคุณยาย กันก่อน
น้องฟ้าก็เล่นซนตามระเบียบ ปีนขึ้น ปีน ลง ตามชิงช้า บ้าง ขึ้นลงบันไดบ้าน แล้วก็ขี่รถของหนู ที่ป้าบวมซื้อให้ตั้งแต่วันเกิดหนู ตอนหนูอายุ 1 ปี แล้ว ปัจจุบัน ก็ยังถีบไม่ไปซักที ได้ก็นั่ง แล้วก็ ไถ ไถ ไปเรื่อย ๆ บางที ก็ยกล้อ ล้มหงายท้อง ก็มี ... แต่หนูก็ไม่เคยเข็ด กับความเจ็บซักที สาเหตุที่ล้มก็เพราะว่าเวลาหนูเล่น หนูก็ชอบ ยกล้ออยู่เรื่อย ...
เล่นไป เล่นมา อยู่ ๆ วันนี้ หนูก็ปล่อยระเบิด ออกมาแบบไม่รู้เนื้อ รู้ตัว แล้วก็ไม่เปิดโอกาสให้แม่ได้ตั้งตัว ซะด้วย ... ก็เลยต้องจับกันอาบน้ำ ล้างอึ กันซะเลย
พออาบน้ำเสร็จ แม่ไปหาเสื้อผ้า ให้หนูเปลี่ยนใหม่ ไปเจอชุดที่คุณยาย ให้ ตั้งแต่ ตอนที่บวช น้าปื๊ด แต่แม่ไม่ได้ใส่ให้หนู ซักที ... คุณยายก็ไม่เคยเห็นหนูใส่เลย วันนี้แม่เลย ควักออกมาลองใส่ ให้คุณยายดูซักหน่อย ...
สาเหตุที่แม่ไม่อยากใส่ให้ เพราะว่ามัน เป็นสีเหลือง แล้ว ลองคิดดูสิ ว่า สีเหลือง มันจะเข้ากับผิวสีน้ำผึ้ง (น้ำผึ้งไหม้) ของหนูขนาดไหน .... อิ อิ
เมื่อคุณยาย แขวนโมบาย เซรามิครูปช้าง ไว้ที่ฉิ่งช้า พอเวลาลมพัด ก็จะมีเสียงดัง ๆ หนูก็ชอบอกชอบใจ .... แต่ แล้ววันนี้เด็กซน ก็ทำลาย โมบายของคุณยาย จนได้ ... ดึง ดึง จนหลุดออกมาทั้งพวง แถมยังแตก กระจุยกระจาย ... หมดเลย
. และแล้ว ก็รีบเผ่นหนีกลับบ้านกันดีกว่า ... ฮ่า ฮ่า
ยังไม่ทัน จะถึงบ้านเลย พอขึ้นรถ ได้นม เด็กซนก็หลับซะแล้ว .... ตั้งแต่ประมาณ บ่ายโมง จนถึงสามโมงเย็น พอหนูตื่น แม่ก็จัดการ แต่งตัวให้หนูใหม่ เพราะไปเหลือง ๆ ไม่ไหว ....
วันนี้ แม่ว่าจะพาหนูไปเล่น ที่สนามเด็กเล่น ที่หอสมุดซะหน่อย ... หลังจากที่ เก็บหนูไว้ในถ้ำ มาหลายสัปดาห์แล้ว พอไปถึง สนามเด็กเล่น หนูเห็น หนูก็ชอบใจใหญ่เชียว บอกแม่ว่า เย่น เย่น ... พอลงไปก็วิ่งเข้าใส่ทันที
ปกติ แม่เคยพาหนูไปเล่นที่สวนชมน่าน แต่วันนี้ เปลี่ยนมาเล่นที่ หอสมุดแทน .. แม่ว่าของเล่นที่นี่ใช้ได้เลย น่าเล่นกว่าสวนชมน่าน แล้วที่ ถูกใจแม่ก็คือ พื้น บริเวณสวนสนุก เค้าเรียกว่าอะไรไม่รู้ แต่รู้ว่าถ้าหนูวิ่งเล่น แล้วล้ม หนูก็จะไม่เจ็บแน่นอน เพราะว่า พื้น คล้าย ๆ แผ่นกระเบื้อง แต่ไม่แข็งแล้วก็ไม่นิ่มจนเกินไปซะด้วย...
ระหว่างที่เล่น ก็มีเด็ก ๆ มาเล่นกันหลายคน แต่เท่าที่ดูวันนี้ลูกแม่ จิ๋ว กว่าใครเลยนะ ... แต่แม้จะจิ๋วแต่ก็แจ๋วนะจ๊ะ ... ตั้งหน้า ตั้งตา เอาจริงเอาจังน่าดู ระหว่างเล่น ถ้ามีใครมาเล่น ก็ จับมือเค้าออก ... เสมือน สนามนี้เป็นของหนูไปซะแล้ว ... ซะงั้น จนแม่ต้องบอกว่าให้แบ่งกันเล่น แล้วพาไปเล่นอย่างอื่นบ้าง ... หนูก็ยอม อย่างนี้สิค่ะ ... น่ารักมาก
เล่นสนุกจนได้เวลากลับบ้านกันแล้ว เพราะตอนนี้ ก็ปาเข้าไป เกือบ ๆ หกโมงเย็นแล้วจ๊ะ ... ก่อนกลับ แม่ก็เลยแวะซื้อน้ำส้มคั้น ให้หนูหม่ำ ๆ คลายร้อนกันก่อน แล้ว ก็แวะตลาดบ้านคลอง หากับข้าว ขนม ไปหม่ำ ๆ ที่
บ้านคุณยาย กันต่อ ... อิ อิ ไม่รู้ป่านฉะนี้ คุณยายจะรู้อ่ะยังหนอ ว่าเด็กซน ทำอารายไว้ ...
วันนี้เป็นอีกวัน ที่แม่มีความสุขที่ซู้ดเลย วันหยุดแต่ละวันมีค่ามากมายสำหรับคนเป็นแม่ที่ต้องทำงาน ... จริง ๆ เลยน้อ .... รักลูกที่สุดเลยนะค่ะ ....
